Het grootste en belangrijkste watervogel reservaat van Europa bevindt zich tussen de rivier de Guadalquivir en de Atlantische Oceaan: Parque Doñana.
In 1978 werd het met een kleine 60.000 ha uitgebreid en in 1994 werd het tot Internationaal Natuurmonument verklaard.
Wat het meest opvalt, is het horizontale karakter van het park, want er is een hoogteverschil van nauwelijks 47 meter tussen het hoogste punt en het kustgebied. Het bestaat uit een zeer gevarieerde natuur, met wadden, moerassen en duingebied, die voortdurend aan veranderingen bloot staan.
Doñana is een streek die gedurende duizenden jaren verschillende culturen heeft gekend. Archeologische vondsten tonen aan dat de Phoeniciërs, Grieken en Romeinen hier geleefd hebben.
De belangrijkste factor van dit park dat als natuurgebied bewaard is gebleven, is te danken aan zijn speciale jachtstatus voor koningen en edelen sinds de dertiende eeuw. De legende bestaat dat de naam Doñana afkomstig is van Doña Ana de Mendoza y Silva. Deze dochter van een prinses en de vrouw van de zevende Hertog van Medina Sidonnia woonde hier in een paleis, dat speciaal voor haar tussen de moerassen werd gebouwd. Sindsdien staat het bekend als “Coto de Doña Ana”, wat later gemakshalve “Coto Doñana” is geworden.
Door de bijzondere ligging tussen Europa en Afrika is het bij uitstek een landingspunt voor honderden trekvogels, waaronder de ooievaar. Andere vogels, zoals de keizersadelaar, die alleen nog hier in het zuiden van Spanje voorkomt en met uitsterving wordt bedreigd, wilde duiven, de raaf en de lepelaar leven hier permanent.
Opmerkelijk is dat de Iberische lynx in het park nog steeds voorkomt. Over het gehele schiereiland leven er nog maar tussen de 500 en 800, waarvan er zo’n 50 in Doñana leven.
De trek van de ooievaar
Ooievaars kunnen in België en Nederland ’s winters niet overleven omdat hun hoofdvoedsel, namelijk regenwormen, insecten etc. niet meer beschikbaar is.
|
Daarom verlaten ze in de late zomer hun broedgebied en trekken ze zuidwaarts richting Afrika.
Velen blijven in Zuid-Spanje en strijken neer in het natuurpark Doñana, anderen trekken door tot in Zuid-Afrika, over een afstand van 12.000 km! De westelijke vogels steken de Middellandse Zee over bij de straat van Gibraltar en de oostelijke vogels bij de Bosporus in Turkije. De ooievaars wachten ’s morgens tot de zon de grond voldoende heeft opgewarmd en er thermiekbellen ontstaan. Wanneer ze de juiste hoogte hebben bereikt, maken ze gebruik van de stijgende lucht in de thermiekbellen. In een thermiekbel cirkelen ze tot op een hoogte van 700 meter. Daar verlaten ze de bel en laten zich geleidelijk omlaag glijden. Zo kunnen ze nagenoeg zonder vleugelslag grote afstanden afleggen, met een gemiddelde snelheid van 70 km per uur.
Wanneer de weersomstandigheden gunstig zijn, vliegen de ooievaars 7 tot 8 uur per dag. Zo leggen ze maximaal een afstand van 500 km af.
De samenstelling van groepen trekkende ooievaars is volkomen toevallig. Jonge ooievaars verlaten hun geboorteplaats 1 tot 2 weken voor de ouders. En hoewel ze samen vertrekken, raken ze elkaar kwijt in Zuid-Europa, waar de groep zeer groot wordt omdat vogels van overal samen komen. Ooievaars houden elkaar tijdens het vliegen voortdurend in de gaten om in de groep te blijven, maar houden geen contact door middel van geluiden, zoals bijvoorbeeld ganzen wel doen in de vlucht.
Eenmaal in Zuid-Spanje of Afrika aangekomen, overwinteren de vogels om in het voorjaar weer terug te keren.
De voorjaarstrek gebeurt over een langere periode. De ooievaars leggen dagelijks kortere afstanden af omdat de weersomstandigheden in deze periode ongunstig zijn.
Vanaf januari tot en met maart zijn de ooievaars weer terug in België en Nederland en ze zijn vaak te zien op hun oude nesten om hier het voorjaar en de zomer door te brengen.
|
